Hayatimin hic bi döneminde bu kadar dibe vurmamistim sanirim. Eskiden umud ediyordum hep iyi olacak diye zor zamanlarda. Ama simdi umud edemyorum kendimi daha fazla bunlarla avutamyorum. Yanlizligi tam anlamiyla butun hucrelerimde hisediyorum, bide gögusume bi tas takilmis gibi hisediyorum sanki nefes almami engelliyor.
Kendimi dört duvarlara kapatmak, dsarda her sey yolundaymis gibi göstermek, okulda dersi dinlyormus gibi yapmak vs.. hic bisey ise yaramyor.
Bu kadar kötu durumda olan varmi bilmyorum gerci cevremdeki bazi insanlarda yanlizliktan yakinyor ama bu yuzden benim gibi derin depresyonlara girmemisler.
Bazen cok kötu bi insanmisim gibi hisediyorum hani mutlu arkadaslarimi kiskandigim zaman, veya disarda öpusen el ele dolasan cifleri görunce. Birbirine sevgi sözcukleri söylediklerinde falan icimden biseyler oluyor. Aslinda böyle olmak istemyorum ama elimde degil yani her insan hayatinda zorluklar görur ama sonra mutlu oldugu bi an mutlaka gelir. Peki ben niye ömrumce mutsuz yasadim hep dogru denilen seyleri yaptigim halde? Ne bileyim ailemin sözunden hic cikmadim, onlara laf getirticek davranislarda bulunmadim, kötu insanlarla arkadaslik kurmadim. Ve ne yazik ki hayattanda hic zevk almadim.
Benim hayatim karmakarisik ben bile anliyamyorum aslinda. Hatta piskologuma ilk anlattim zaman hayatimi "kendimi senin yerinde dusunemiyorum" dedi. O kadar karisik ve anlamsiz dusunun.
Ve ben en dipteyken cirpnyorum, nefes almak istyorum icimdeki tasi kaldiracak bi sey bir mucize bekliyorum. Gelmicek biliyorum ama yinde bekleyim diyorum belki...
Kendimi onun gibi caresiz hisediyorum:(
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar