onsdag, maj 16, 2012

Bir Omuz

Yalnızlık ağladıgında, yaslanabileceği bir omuzun olmamasıdır.
Ve en acısı hep en çok korktuğum şeyler gelir başıma.
 Mesela daha geldiğin ilk gün gideceksin diye çok korktum ve sen gittin.
Sanirim on yaşımdan beri yanlızlık en büyük korkumdur ve şimdi yapa yanlızım.
Bundan sonra korkurlarımı kendimden de gizlemeliyim, kandırmalıyım kendimi.
Belki Korktuklarım başıma gelmez ozaman.

Inga kommentarer:

Skicka en kommentar