Yersiz ve yurtsuz olmak

Bugun gözum kip kirmizi olanadek, agri sokmus gibi sisenedek agladim. Bi ara gözyaslarim hic bitmicek zanetim. Tuvalete baya yerlesip tuvalet kagdini nerdeyse bitirenedek salya sumuk agladim. oda yetmedi sumugmu gözyasimi hirkamin koluna falan sildim.

Tamam herkesin bir sorunu var ilaki bu dunyada ama hicmi mutluluk gelmez kardesim. onuda biraktim hani huzurdami ugramaz bize?

Bugun 3 ay sonra evsiz kalicagmizi ögrendim. Baya bildgin evsiz yersiz yurtsuz durumu. Bu adi batsin isvecte hele yasadigimiz sehirde ev bulmak bildigin imkansizinda imkansizi.
Öyle sokaklarda bos ev ilani bakmak veya emlakciya gitmek gibi seylerde yok burda.
Uzun ve karisik bi sey zaten anlatacak halim yok.

Zaten yurtsuzduk bide yersiz olucaz, koskocaman dunyada yasabilecegin bir evin olmamasi evi braktim basini sokacagin herhangi eve benzer biseyin olmamasi iste bu koyar insana. Iste bu yuzden disrda mutluluktan siritan insanlardan nefret ediyorum hayatta hic bir zorluk görmeden el bebek gul bebek buyuyen insanlardanda. Adaletinin icine edeyim dunya hepmi götunu döneceksin bize?

Neyse bugun bide disarya ciktim kutuphanede bir kac kitap ödunc aldim. Elimden geldignde disarya cimkyorum cunku nefes alamiyorum ben disarda insanlarin icinde. Her an bogulacak gibi oluyorum  okadarmi yanlzi olur insan. Her yerde ciftler, kahkahalari kulagmda cinlayan arkadas gruplari , kzlar erkekler yahu kuslar bile ikili veya uclu takilyorlar kaldirimlarda yem ararken. Insan bukadar mi yanliz olur bu koskacaman dunyada. Binlerce insan yasiyor bu sehirde hele hava guzel oldumu bi disariya cik okadar kalabalik ki carsida yuruyemyorsun. Peki hey guzel allahim  bi insan evladi yokmu benimle arkadas olabilecek iki kalam edebilecek? Hadi sevgilidende gectim bi arkadas yahu . YOK YOK YOK!!!

Cok yanlizim ve caresizim ustune ustelik artik calismyorumda hersey bok gibi gidiyor.
Su anda sahip oldugum tek birsey Yanlizlik birde gözyaslarim ve caresizlik yakinda evsiz de oluyoruz. Sahip oldugum tek sey yazdim ama dertler konusunda ne cokda zenginim ben. Bu tek biseyden gecti ama neyse erkekseniz teker teker gelin lan!!

Harabe olmus bi ruh

"Dunyaya gelisim ne ise yaradi, gelmeseydim ne eksik kalirdi" bunlari tesaduffen bir filim fragmani izlerken duydum. Hani sanki benim icin söylenmis gibi , agzimdan alinmis bi laf gibi veya kelimlere dökmeye basaramadim ama beni özetleyen bir cumle gibi.
Gercektende olmasaydim ne deyisirdi? gecenlerde dusundum eger ölursem cenazeme bi annem, babam ve kardeslerim gelir. Yanlizlik bu olsa gerek hayatta hic bir yere ait olamayan ve her yerden kopmus basit bi öyku benimki. Bazen anlamaya calisyorum ama yine olmuyor okadar anlamsiz.
Ruhum okadar yorgun ki yola devam edemyorum daha 24 yasimda kendimi ölumu bekleyen 85 yasinda birine benzetyorum.
Cunku artik tek cikis yolum ölum olmali. "Hayat her seye ragmen yasamaya deger" diyen insanlara imrenyorum keske onlar gibi yola devam edebilmem icin kucucuk bi sebebim olsaydi. Sabahlari uyanmak icin bi nedenim her seye ragmen sabr etmek icin bi umudum olsaydi.

Ve iste gunumun özeti

Piskolog

Bugun piskologa gittim, bi saat kadar konustum orda. Hos bi isede yaramyor oraya gitmem ama yinede bi umut iyi gelir diye gidiyorum iste.
Hayatimin hic bi döneminde bu kadar dibe vurmamistim sanirim. Eskiden umud ediyordum hep iyi olacak diye zor zamanlarda. Ama simdi umud edemyorum kendimi daha fazla bunlarla avutamyorum. Yanlizligi tam anlamiyla butun hucrelerimde hisediyorum, bide gögusume bi tas takilmis gibi hisediyorum sanki nefes almami engelliyor.
Kendimi dört duvarlara kapatmak, dsarda her sey yolundaymis gibi göstermek, okulda dersi dinlyormus gibi yapmak vs.. hic bisey ise yaramyor.
Bu kadar kötu durumda olan varmi bilmyorum gerci cevremdeki bazi insanlarda yanlizliktan yakinyor ama bu yuzden benim gibi derin depresyonlara girmemisler.

Bazen cok kötu bi insanmisim gibi hisediyorum hani mutlu arkadaslarimi kiskandigim zaman, veya disarda öpusen el ele dolasan cifleri görunce. Birbirine sevgi sözcukleri söylediklerinde falan icimden biseyler oluyor. Aslinda böyle olmak istemyorum ama elimde degil yani her insan hayatinda zorluklar görur ama sonra mutlu oldugu bi an mutlaka gelir. Peki ben niye ömrumce mutsuz yasadim hep dogru denilen seyleri yaptigim halde? Ne bileyim ailemin sözunden hic cikmadim, onlara laf getirticek davranislarda bulunmadim, kötu insanlarla arkadaslik kurmadim. Ve ne yazik ki hayattanda hic zevk almadim.
Benim hayatim karmakarisik ben bile anliyamyorum aslinda. Hatta piskologuma ilk anlattim zaman hayatimi "kendimi senin yerinde dusunemiyorum" dedi. O kadar karisik ve anlamsiz dusunun.

Ve ben en dipteyken cirpnyorum, nefes almak istyorum icimdeki tasi kaldiracak bi sey bir mucize bekliyorum. Gelmicek biliyorum ama yinde bekleyim diyorum belki...

     Kendimi onun gibi caresiz hisediyorum:(

Bir Omuz

Yalnızlık ağladıgında, yaslanabileceği bir omuzun olmamasıdır.
Ve en acısı hep en çok korktuğum şeyler gelir başıma.
 Mesela daha geldiğin ilk gün gideceksin diye çok korktum ve sen gittin.
Sanirim on yaşımdan beri yanlızlık en büyük korkumdur ve şimdi yapa yanlızım.
Bundan sonra korkurlarımı kendimden de gizlemeliyim, kandırmalıyım kendimi.
Belki Korktuklarım başıma gelmez ozaman.